Przeskocz do treści

Pasożytniczy sposób życia polega na czerpaniu pokarmu z organizmu, którego, w przeciwieństwie do drapieżnika, pasożyt nie uśmierca od razu lecz eksploa- tuje powoli, co najwyżej osłabiając go. Organizm odżywiający pasożyta nazywamy żywicielem albo gospodarzem, zwłaszcza kiedy pasożyt zadomowił się w jego wnętrzu. Powstaje wtedy mniej lub więcej zrównoważony zespół dwóch organizmów różnych, z których jeden żyje kosztem drugiego. Podział pasożytów na zewnętrzne i wewnętrzne odpowiada sposobowi życia i umiejscowieniu 'się na ciele albo w ciele gospodarza. Ze względu na czas korzystania z żywiciela dzielimy pasożyty na czasowe i trwałe. Większa lub mniejsza specjalizacja odżywcza pozwala dzielić je na specyficzne, wyłącznie żyjące kosztem określonych gatunków i nie specyficzne, odpo- wiadające do pewnego stopnia polifagicznym gatunkom u roślinożerców, napastujące różne gatunki. Specy- ficznych jest dużo zwłaszcza wśród pasożytów we- wnętrznych, bowiem życie związane jest najczęściej dość ściśle z przemianą materii .żywiciela, swoistą dla określonego gatunku, a' z którą powinna mieć wiele cech wspólnych przemiana materii pasożyta. Poznanie złożonego często rozwoju ujawnia u wielu pasożytów zmianę kolejną żywicieli, tak że na tej podstawie wy- różnić można jednodomowe, dwudomowe a nawet trój domowe jak bruzdogłowiec szeroki, którego, sta- dia rozwijają się kolejno u oczlika, później u ryb, wreszcie u człowieka lub zwierząt drapieżnych od- żywiających się rybami. Pasożyty spotykamy w bardzo wielu grupach zwie- rzęcych, a pewne z nich, jak zwłaszcza sporowce wśród pierwotniaków lub przywry i tasiemce wśród robaków płaskich, składają się niemal wyłącznie z form pasożytnych, co wskazuje, że ewolucja tych grup całkowicie przebiegała w związku z takim spo- sobem życia, wytwarzając krocie gatunków, dostarcza- jących szczególnie ciekawych. przykładów pasożytni- ctwa najbardziej typowego, wewnętrznego, trwałego,• specyficznego i często wielodomowego. [więcej w: , , ]